Elianne van Dorp, costume designer

Halte Zamenhofstraat, Loods 150, Unit 104

In 2007 ontdekt Elianne het ateliercomplex, in Amsterdam Noord, dat grenst aan het Vliegenbos. Ze wil perse een werkplek dat uitkijkt op het IJ en dat lukt, als zij over haar naaimachine naar buiten kijkt ziet ze het hellend vlak waar, een eeuw geleden, de schepen van Verschure het IJ in schoven. Op deze plek maakt Elianne het kostuum voor Rutger Hauer, die de rol van Maarten Tromp in de speelfilm Michiel de Ruyter vertolkt. Hier wordt de gigantische rookworst uit Hema de Musical in elkaar gezet. Op dit atelier in Halte Zamenhofstraat komen acteurs en soapsterren om kostuums te passen.

Op haar veertiende is Elianne al 1m80 lang. Mouwen en broekspijpen zijn altijd te kort, confectiekleding zit niet, dus ze gaat zelf kleren maken. Tijdens Oud en Nieuw wordt ze slachtoffer van vuurwerk. Een brandend rotje eet zich door haar kleding heen en verschroeit een stuk van haar bovenbeen. Gelukkig is de schade minder erg dan het lijkt en de verzekering keert uit. Van het schadegeld koopt Elianne een naaimachine, want kleding ontwerpen en maken is inmiddels haar ding geworden. Ze gaat naar de modevakschool, maar maakt deze niet af. Ze vindt het een instituut dat rijke dochters van de straat houdt. Ze leert er niets. Wel heeft ze regelmatig specifieke naaitrainingen gedaan om zich bepaalde technieken eigen te maken. De rest leert ze on the job.

Elianne van Dorp

Elianne is het enige meisje uit een creatief nest met zes broers. Eentje is cameraman en de jongste is een bekend production designer, die in 2012 een Gouden Kalf wint. Via dat broertje krijgt ze wel eens een opdracht.

Ze gaat naar London voor haar eerste filmklus. Peter Greenaway draait er “The cook, the thief, his wife and her lover”. Het is een spannende tijd waarin ze mensen als Jean Paul Gaultier ontmoet. Na deze vuurdoop wordt Elianne voor films en tv series gevraagd om de kleding, kostuums of speciale outfits te verzorgen of te maken. Ook maakt ze zogenaamde soft props. Laatst werd ze benaderd om voor de film Zwartboek een originele bank uit een treincoupé te bekleden. Deze bank werd geleverd door het Spoorwegmuseum.

Ook wordt ze vaak gevraagd om cartoonachtige dierfiguren voor commercials of kinderproducties en activiteiten te maken.

Elianne werkt momenteel in opdracht van een jonge choreografe, die geïnspireerd is door de Franse Maguy Marin en haar Groosland. Ze knutselt aan tenues van schuimrubber waarin hiphop dansers, later dit jaar, op de planken zullen staan. De dansers moeten niet alleen op wulpse vrouwelijke Rubens figuren lijken, ze moeten zich ook nog eens goed in deze outfits kunnen bewegen. Tegelijkertijd ontwerpt Elianne pakken voor een Nederlandse science-fictionkinderfilm. Dit doet ze in opdracht van een team jonge mensen. Door deze samenwerking krijgt Elianne te maken met technieken als 3D printing. Zij ontwerpt een rekwisiet dat omgezet wordt in een speciaal digitaal bestand zodat de computer het kan opdelen in dunne plakjes. De 3D printer bouwt het object laagje voor laagje op. Het resultaat is veel mooier dan handwerk. Senior professionals uit de filmwereld komen steeds vaker aan de zijlijn te staan, omdat ze te duur zijn of niet voldoende out of the box denken, maar de jongeren kloppen nog steeds bij Elianne aan. Ze is daar best trots op. Het zegt iets over haar veerkracht en ondernemingslust.

Elianne van Dorp3

Op haar 19e wil Elianne voor zichzelf beginnen. Een vriendin vertelt haar over een ruimte vlakbij het Rijksmuseum dat de perfecte locatie voor een kledingwinkel annex atelier/huis kan zijn. Het is piepklein: ze moet door de paskamer om in bed te kunnen, maar functioneel is het wel. Ze heeft geen cent te makken en schraapt het geld bij elkaar door crowdfunding à la seventies. Ze vraagt of familie, vrienden en kennissen een cadeaubon van 25 gulden van haar kopen, die ze bij de opening van haar winkel mogen besteden aan kleding en accessoires ter waarde van 30 gulden. De formule werkt. In no time is alles verkocht en heeft ze geld om het pandje te huren en aan de slag te gaan. In die tijd wordt ze ook gevraagd om modeshows in Paradiso te organiseren. Ze verbaast zich er nu nog over dat iedereen altijd bereid was om te helpen. Veel geld had ze niet en toch werkten fotografen, muzikanten, grafisch ontwerpers hard om zo’n modeshow tot een succes te maken. Ze vroegen er geen stuiver voor. Het waren andere tijden!

Elianne is niet altijd ZZP-er geweest. Ruim tien jaar werkt ze bij de Toneelgroep Amsterdam als Hoofd van de afdeling kostuums. Als Ivo van Hove, in 2001, tot directeur wordt benoemd en de Toneelgroep onder zijn leiding een andere richting op gaat vindt Elianne dat het tijd wordt om op te stappen. Vanaf 2001 worden alle toneelvoorstellingen in een modern jasje gestoken. De spelers die de stukken van Shakespeare, Racine en Tsjechov spelen staan in minimalistische outfit op het toneel. Voor haar afdeling is de uitdaging een beetje zoek. Al met al vond ze het een geweldige ervaring waar ze veel profijt van heeft gehad in haar verdere werk, maar de loonslaaf ervaring blijft bij die ene keer, ze wil liever haar eigen tijd en dag indelen.

Het maken van films, met name commercials is enorm stressvol, want alles moet gisteren al af zijn en toch is Elianne die spanning nog niet beu. Als ze 85 wordt zal ze nog steeds achter de naaimachine zitten en dingen bedenken. Ze weet en wil het niet anders.

Elianne van Dorp-screen

Elianne maakt iPad hoezen en etuis. Twee jaar geleden maakte ze tassen van twee achtergronddoeken die voor de Nederlandse filmproductie Chez Nous zijn gemaakt. Het zijn afbeeldingen van de Reguliersdwarsstraat bij nacht en overdag. Er hangen nog een paar van die tassen in haar atelier, de rest is verkocht. Haar atelier hangt en staat vol met spullen. Alle kostuums die ze maakt krijgt ze na afloop van het draaien weer terug. Filmproducenten willen deze zelf niet houden voor een volgende keer, want opslag is duur. Elianne moet de kleding dus zelf opslaan. Het is een voortdurende afweging: kleding, kostuums en rekwisieten houden of verkopen, een kleiner atelier huren, groter gaan wonen of juist andersom. Soms heeft ze “in haar voorraad” een kostuum dat perfect zou zijn voor het karakter in een nieuwe filmproductie, maar ze kan er niks mee, omdat de maat klopt niet. Dagelijks vraagt ze zich af. “Wat doe ik weg en wat houd ik”. Vaak staat ze in de IJhallen om kleding uit films te verkopen.

En dat Walhalla waar je waanzinnige verkleedpartijen zou kunnen hebben is te bezichtigen. Op 26 en 27 september staan de deuren van Elianne’s atelier open. Een prachtige gelegenheid voor iemand die eens kijkje wil nemen achter de schermen van film, tv en theater.